تحقیق درباره ورزش و تغذیه
تعدادی از عوامل فیزیولوژیک، زیست شیمیایی، روان شناختی و تغذیه ای که ممکن است محدود کنندة عملکرد ورزشکار باشد تا کنون شناسایی شده است. ورزشکاران و مشاورین علمی و پزشکی آنان جهت نیل به موفقیت درصدد شناسایی این عوامل و راه های به حداقل رساندن اثرات بالقوة آنها هستند.
این امر موجب به کارگیری گستردة راهبردهای تغذیه ای با توجه به درجات مختلف کارایی شده است . به غذاها و اجزای از آن ها که می توانند ظرفیت فرد را در اجرای کار بالا ببرند مواد نیروزا گفته می شود (ویلیامز، 1983). در یک سوی طیف مواد نیروزا، غذاهای طبیعی و در سوی دیگر داروها قرار دارند:
با این همه، در این بین ترکیباتی نیز وجود دارد که دسته بندی آن ها مشکل تر است، این اصطلاح به شماری از غذاها، از جمله غذاهای پرکربوهیدرات (ویلیامز، 1998)، و نوشابه های ورزشی محتوی کربوهیدرات – الکترولیت (مون و ئیروفس، 1998) که تأثیرشان بر ظرفیت ورزشی قطعی است، اطلاق می شود. با این همه، معمولاً این واژه به مواد یا ترکیبات غذایی خاص اطلاق می شود تا به غذاهای کامل. ما در این بخش به این دسته از مکمل ها می پردازیم.
ورزشکاری که مکمل های غذایی استفاده می کند غالباً مقادیر زیاد از حد آن را مصرف می کند و معمولاً نگرانی اصلی وی در مورد تاثیر مکمل های مصرفی است: دانستن مقدار و زمان بندی مصرف مکمل ها و شرایط خاص ورزشی برای به حداکثر رساندن اثرات این مکمل ها امری ضروری است.
نگرانی دوم به قوانین ممنوع کننده مصرف این مواد از سوی مراجع حاکم بر ورزش مرتبط است که می تواند مانع از شرکت ورزشکار در مسابقات شود. سومین، و شاید مهمترین مسئله، موضوع ایمنی در مصرف مکمل هاست. اگر چه این موضوع شاید مهمترین مسئله باشد، اما مصرف داروهایی که عوارض جانبی زیانبار و شناخته شده ای دارند نشان می دهد که اهمیت این مسئله برای ورزشکاران کمتر است.
یک اصل عمومی آن است که فرض کنیم اکثر مکمل های موثر با اصول ورزش مغایرت دارند؛ این دسته شامل داروها و هورمون هاست. اکثر موادی که ممنوع نیستند موثر هم نیستند؛ این دسته شامل اکثر ویتامین ها و مکمل های معدنی و فرآورده های گیاهی است که در فروشگاه های عرضه کننده مواد غذایی طبیعی فروخته می شود.
با این همه، استثناهایی هم در مورد این قوانین وجود دارد؛ این دسته شامل کراتین، بیکربنات، و تعدادی از اسیدهای آمینة منفرد و مواد غذایی آنتی اکسیدان است. همچنین مواد بینابینی نیز وجود دارد که گاهی به آن ها "غذا داروها" گفته می شود و از جملة آن ها می توان به ترکیباتی چون کافئین اشاره کرد که در غذاهای معمولی وجود دارد اما از آن به منظور کسب اثرات دارویی استفاده می شود.
مصرف مکمل ها در ورزش امری رایج است. مطالعه ای جدید دربارة مصرف مکمل ها در بین یکصد ورزشکار سطح ملی نروژ در رشته های مختلف ورزشی نشان داد که 84 درصد آنان بعضی از مکمل های ریز مغذی را مصرف کرده اند (رانسن همکاران، 1999) اکثر ورزشکاران از مکمل های متعدد استفاده کرده بودند، هر چند بسیاری از آنان عادات غذایی داشتند که تحت عنوان "نارضایتمندانه" توصیف می شد و نشان می داد که توجه به رژیم غذایی طبیعی ممکن است رویکرد مفیدتری برای این ورزشکاران باشد.
با مرور مقالات منتشر شده در می یابیم که مصرف مکمل ها در ورزشکاران (46 درصد) شایع تر از جمعیت عادی (35 – 40 درصد) است، در حالی که 51 درصد ورزشکاران نخبه از مکمل ها سود می جویند (سویال و مارکرت، 1994). تمام این تحقیقات نشان می دهد که شیوع کلی و انواع مکمل های مورد استفاده بر حسب نوع ورزش، جنسیت ورزشکار، و سطح مسابقات فرق می کند. در بعضی از تحقیقات، 100 درصد وزنه برداران از بعضی از انواع مکمل های غذایی استفاده می کرده اند (بورک و رد، 1993).
بررسی و مطالعة همة انواع مکمل های غذایی مصرفی ورزشکاران امری غیر ممکن است، و به طور مشروح نمی توان به جز چند مورد را بررسی کرد. با این همه، مد نظر قرار دادن بعضی از نمونه های خاص، اصول عمومی در میل شدید به مصرف و ارزیابی کاربرد آن ها را نشان خواهد داد.
در این بازنگری بر سه دستة مهم مکمل ها تأکید خواهد شد: آن هایی که بر تولید و سوخت از انرژی تاثیر میگذارند، آن هایی که ممکن است باعث پرورش عضله و توده کم چرب بدن شوند، و آن هایی که می توانند بر سلامت عمومی تاثیر گذار باشند. ما در اینجا به مسائل مربوط به مصرف کراتین بیشتری می پردازیم چرا که این توضیحات به بسیاری از سوال های مرتبط با مصرف همة مکمل ها پاسخ خواهد داد.